Prins Igor

Auteur: Onno Bosma.


Bij de Nationale Opera zag ik Prins Igor, van Alexander Borodin. De prins wordt ver van huis krijgsgevangene en zijn zwager Galitiski droomt ervan de macht te grijpen. Een gewetenloze macho, door Borodin eind negentiende eeuw in tekst en muziek beklemmend beschreven.

Het was onmogelijk niet aan Trump te denken: ‘Overdag aan gedekte tafels zou ik oordelen en besturen en zou ik over alle zaken beslissen, over iedereen rechtspreken zoals het mij aanstond. ’s Nachts brachten ze dan alle mooie meisjes naar mijn paleis. En met die me het meest bevielen zou ik de nacht doorbrengen.’ De khan die Igor gevangen houdt, is uit hetzelfde hout gesneden: ‘Iedereen vreest mij, iedereen beeft voor mij.’

Ze zijn van alle tijden. En toch worden we erdoor overvallen als er weer een opstaat om de lakens uit te delen. Wie een jaar geleden had voorspeld dat een invloedrijke Nederlandse politicus een Galitski-kloon als president van de VS ‘een verademing’ zou vinden, was als nepprofeet zijn uitgelachen. De vertrouwde wereld kan razendsnel in een nachtmerrie veranderen. We moeten er op tijd bij zijn om dat te voorkomen.